ODE AAN DE LUCHT

... de lucht schittert,
glinstert en fonkelt,
hij stijgt, hij stijgt en hij stijgt,
hij voelt,
hij trilt,
hij klopt en hij leeft...

en, als een diepe extase,
ontstaat en verzamelt zich daarin een triomfantelijke impuls om te durven en omhoog te reiken;
... oh, oh, kon je maar met mij deze magische halo van zo'n prachtig en puur licht,
dit gouden gewaad, zijn esthetische zang en wezen, zijn stem, zijn oneindigheid van ziel...!!!
... op welk uur, zeg ik, met welk moment van liefde hij ontsteekt en brandt,
dat hij alles geeft en alles in zijn herinneringen prent, als bepaalde handtekeningen,
dat vergeten tevergeefs is;
…mysterieus leven, dit, zonder duidelijke kennis of visie, als een borstpantser of een schild dat gloeit,
als een stenen wet over geloof en rede, als een harde keten-schuilplaats van huidige rigiditeit, kosmisch en aards;
…en toch…dit gezicht: zijn pracht,
de architectuur van een subtiele, onvergankelijke en intieme vlucht,
samen met een stem van stilte die uitbarst en met machtige kracht redt,
zingend en verschroeiend met energieke, onverschrokken en moedige, goddelijke en verlossende woorden;
…nee, geen vrouw of man zal ooit, ooit een dode lotus zijn,
ah, nee, en nooit, nooit…;
Hoe anders zou deze luchtige, heldere en totale verrukking kunnen ontstaan ​​en in zichzelf en in mij kunnen zijn:
deze immense vreugde,
deze luminescentie met zijde en albast als een teken van pracht,
of deze, deze hoogste beschouwing van onuitsprekelijke textuur en onsterfelijke trilling, hoe…
***
Antonio Justel/Orion de Panthoseas
https://oriondepanthoseas
[Te koop: “All Fires” - Casa del Libro en Amazon: htps://amzn.eu/d/1vWd028]
***